آفتاب پرست خانگی

آفتاب پرست‌ها بدلیل داشتن ظاهر غیر عادی و رفتار جالب بسیار مورد توجه‌اند. قبل از اینکه اقدام به خرید یک آفتاب پرست کنید تا حد ممکن اطلاعات لازم را در این زمینه بدست آورید. توجه و مراقبت از آفتاب پرست‌ها بسیار زمانبر می‌باشد و این کار باید روزانه انجام پذیرد. علاقمندان گام‌های بزرگی در زمینه نگهداری آفتاب پرست‌ها برداشته‌اند اما هنوز بسیاری از پرسش‌ها در این زمینه بی‌پاسخ مانده است.

دو طرف بدن آفتاب پرست مسطح و واجد دم بلند قلاب مانند می‌باشند. در بسیاری گونه‌ها برجستگی‌های شانه مانندی روی سر، پشت، زیر گردن و دم وجود دارد. دست ها و پاها دارای ۵ انگشت می‌باشند. زبان آفتاب پرست به بلندی مجموع طول بدن و دم می‌باشد. انتهای آن ضخیم‌تر شده است و از این قسمت برای گرفتن طعمه استفاده می‌کند. در زیر میکروسکوب روی سطح زبان قلاب های کوچکی دیده می‌شود که به منظور ثابت نگه داشتن طعمه بعد از گرفتن به کار می‌روند. چشم های آفتاب پرست به صورت مستقل از هم حرکت می‌کنند و هر کدام به اندازه ۱۸۰ درجه می‌چرخند. پلک ها از اطراف بهم متصل شده به طوری که فقط مردمک چشم دیده می‌شود.

اندازۀ بدن گونه‌های مختلف آفتاب پرست از ۵/۲ سانتی متر تا ۸۰ سانتی‌متر ذکر شده است. و یکی از ویژگی‌هایی که آفتاب پرست‌هارا از سایر موجودات متمایز ساخته است توانایی تغییر رنگ آفتاب پرست‌هااست در واقع تغییر رنگ نوعی ارتباط بر قرار نمودن و انتقال پیام می‌باشد که به منظور مهم جلوه دادن خود، ترساندن دشمنان، استتار به منظور جلوگیری از شکارشدن و جفتگیری سودمند می‌باشد. مثلاً ماده‌های آبستن با تغییر رنگ تمایل یا عدم تمایل خود به جفتگیری را نشان می‌دهند. هنگامی که آفتاب ‌پرست ها بخواهند گرمای بیشتری از محیط جذب کنند رنگ بدن تیره‌تر شده و بالعکس وقتی بخواهند گرمای بدن را کم کنند رنگ روشنتری به خود می‌گیرند.

در حدود ۱۳۰ نمونه آفتاب پرست درسر تا سر آفریقا، عربستان، هند و سریلانکا وجود دارد. آفتاب پرست ها در طبیعت عمر زیادی ندارند اگر چه برخی گونه‌ها تا ۱۰ سال هم زنده می‌مانند اما گونه‌های کوچک بیشتر از ۵/۱ سال زنده نمی‌مانند.

آفتاب پرست ها در جایی که زندگی می‌کنند برای خود قلمرو تعیین کرده و به استرس حساسند. معمولا فقط یک آفتاب پرست را در یک تراریوم نسبتا بزرگ قرار می‌دهند. به منظور شبیه ساختن محیط تراریوم به محیط زندگی طبیعی جانور تعدادی شاخه‌های با ضخامت کافی (برای چنگ زدن جانور) به صورت افقی و اریب و مقدار زیادی شاخ و برگ و گیاه در تراریوم قرار می‌دهند. آفتاب پرست ها بندرت روی زمین می‌آیند. مقداری شاخ و برگ را طوری روی کف تراریوم قرار می‌دهند که آفتاب پرست بتواند بسرعت از آن ها بالا رود. باید مطمئن شد که جانور بین هیچ قطعه‌ای از محیط مصنوعی ساخته شده گیر نکند.

تراریوم باید تهویه مناسب داشته باشد دو دریچه کوچک یکی در بالا و دیگری در جانب تراریوم تعبیه شود رطوبت مناسب ۸۰-۷۰ درصد و باید از رطوبت دائمی اجتناب کرد به منظور شبیه سازی تراریوم با محیط طبیعی هر روز روی گیاهان با آب اسپری می‌شود و بهتر است این کار در صبح‌ها انجام شود.

آفتاب پرست های جوان نباید در درجه حرارت‌های بالای ۳۰ نگهداری شوند. چند لامپ در بالای شاخه‌ها قرار می‌دهند طوری که آفتاب پرست نتواند آن ها را لمس کرده و سبب سوختن پوستش شود. البته در این مورد لامپ های UV ترجیح داده می‌شود. تعداد کمی هم لامپ های هالوژن برای ایجاد محیط مطلوب به تراریوم اضافه کنید (تراریوم‌های با حدأقل ارتفاع cm50 از دو لامپ فلئورسنت لوله‌ای و در تراریوم‌های بزرگ تر از لامپ های گازی مثل لامپ های هالید از ۳۵ وات به بالا استفاده می‌شود) باید مطمئن شد که درجه حرارت زیاد بالا نرود.

بهترین تراریوم برای بیشتر گونه‌ها یک تراریوم اتاقی می‌باشد. یک فضای سبز با تهویه مناسب و دمای کنترل شده در روز و شب. جانور اکثر اوقات را در این محل می‌گذراند اما ممکنه گاهی به اطراف اتاق هم برود در نتیجه باید مراقب بود. جنس ماده برای تخم گذاشتن باید در یک تراریوم بزرگتر قرار بگیرد.

آفتاب پرست ها قلمرو خاص خود را دارند و وجود آفتاب پرست دیگر در قلمرو آن ها بسیار برایشان غیر قابل تحمل می‌باشد یک آفتاب پرست‌ نر می‌تواند با یک و یا چندین ماده در تراریوم نسبتاً بزرگ قرار داده شود به شرطی که جاهای کافی برای مخفی شدن در تراریوم باشد. هم چنین می‌توان این ها را با خزندگان یا دوزیستان آرام دیگر نگه داشت البته باید از نظر سایز بدن بهم نزدیک باشند.

تغذیه با حشراتی که یا خود آن ها را پرورش داده یا از طبیعت جمع آوری کرده‌ایم (ملخ، جیرجیرک، کاترپیلار، عنکبوت و…) انجام می‌شود. آفتاب پرست های در حال رشد، آبستن‌ها و آنهایی که فعالیت جنسی دارند به غذای بیشتری نیاز دارند. البته دادن غذای زیاد سبب می‌شود آفتاب پرستها چاق شوند برخی از اینها حتی نوزادان موش ها و رت ها را نیز می‌خورند. غذا را می‌توان با دست، پنس و یا ظرف های منحنی‌دار (Bucket) به آفتاب پرست ها داد.

گاهی آفتاب پرست ها شاخ و برگ درختان گل ها و میوه‌ها را نیز می‌خورند. باید رژیم غذایی متنوعی داده شود جلبک های معدنی و ویتامین ها نیز فراموش نشود. وقتی آفتاب‌پرست اشتهای کمی داشته و چیزی نمی‌خورد این حالت را با دادن ملخ یا حشرات سبز می‌توان بر طرف کرد.

دادن ۳ جیرجیرک بالغ در طی۱ روز برای یک آفتاب پرست بالغ کافی می‌باشد. باید توجه داشت تأمین آب بسیار مهم است. آفتاب پرست های تشنه از خوردن غذا اجتناب می‌کنند. گونه‌های مختلف به میزان های متفاوتی آب در طول روز نیاز دارند مثلاً گونه (parsonii) هر روز آب می‌نوشد امّا گونه (kalyptratus) با نوشیدن ۲ بار آب در هفته قانع است.

هم چنین ویتامین ها و مواد معدنی مثل کلسیم را می‌توان در آب حل نمود آب می‌تواند به شیوه‌های مختلفی داده شود. مثلاً با استفاده از یک پیپت آب را به صورت قطره قطره به آفتاب پرست می دهند. این روش زمانبر بوده اما میزان آب داده شده به خوبی کنترل می‌شود. سرنگ ها نیز برای این منظور ابزار سودمندی‌اند.

از یک سیستم قطره چکان هم می توان استفاده کرد که شامل یک پمپ می باشدکه دریک ظرف آب قرارداده و لوله باریک پلاستیکی که به تراریوم وارد شده و آب به صورت قطره قطره و دائمی در تراریوم ریخته می‌شود. یکسری ظرف های مسطح در زیر قطره چکان قرار داده می‌شود که با سنگریزه‌های زبر پوشانده شده. هم چنین وجود یک فواره در تراریوم می‌تواند نیاز موجود به آب را تأمین کند.