گاومیش آسیایی یا همان گاومیش آبی با نام علمی Bubalus bubalis متعلق به دسته پستانداران، زیر دسته سم داران، راسته سم شکافتگان، زیر راسته نشخوارکنندگان، خانواده بویده (bovidae) ، زیر خانواده bovidae و شاخه bovini است. اهلی شدن گاومیش در طی ۵۰۰۰ سال پیش اتفاق افتاده است که در مقایسه با اهلی شدن گاوهای مناطق معتدل اروپا و گاوهای کوهان دار بومی آسیا که ۱۰۰۰۰ سال پیش اهلی شدند، میتوان گفت دیرتر اهلی شده اند.
گاومیش نیز مانند گاو چهار معدهای و نشخوار کنندهاست. ساختمان دستگاه گوارشی آن به جز در قسمت زبان و کبد به گاو شبیه است. زبان گاومیش کوتاهتر و پهنتر و پرزهای روی زبان نیز کوتاهتر و نرمتر است در نتیجه زبان گاومیش هنگام لمس کردن صافتر و نرمتر احساس میشود. با آنکه دستگاه گوارشی گاومیش و گاو تقریبا شبیهاست دستگاه گوارشی گاومیش از نظر فیزیولوژیکی کارآمدتر است زیرا حجم و چین خوردگیهای آن بیشتر از گاو است.
اهمیت گاومیش رودخانهای مربوط میشود به کمیت و کیفیت بالای شیری که تولید میکند. گاومیشهای رودخانهای به طور کلی دارای جثهای بزرگ، با شاخهای پیچیده و قسمت اعظم جمعیت آنها در کشورهای هند و پاکستان و بعضی از کشورهای غرب آسیا زیست میکنند. این گاومیشها وارد شدن و غوطه وری در آب تمیز را ترجیح میدهند و در درجه اول به منظور تولید شیر پرورش داده میشوند ضمن اینکه به منظور تولید گوشت و نیروی کار نیز آنها را نگهداری کرده و پرورش میدهند. 
پس این دو نوع دام تکمیل کننده هم هستند گاومیش حیوانی پر خور است و مناطق نیمه گرمسیری و مرطوب برایش مناسب است. در مناطق جنوب غربی ایران، گاومیشها در سراسر سال به طور آزاد در مراتع و نیزارها مشغول چرا هستند در حالی که در مناطق شمالی ایران در کرانه دریای خز ، دامها فقط در ایام زمستان در جایگاه بسته نگهداری می شوند.
- در جمهوریهای گرجستان و ارمنستان تا سال ۱۹۴۰ این نژاد از گاومیش وجود داشت، ولیکن از آن تاریخ به این سو، جمعیتشان کاهش یافت به طوری که در حال حاضر تعداد محدودی از این نژاد در دو کشور نامبرده وجود دارند.
