پژوهشگران دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی در مطالعهای تازه دریافتهاند کوتاهشدن طول گام دستهای جلویی سگهای سالمند میتواند نشانهای از افت تواناییهای شناختی آنها باشد؛ یافتهای که میتواند ابزار تازهای در اختیار دامپزشکان برای ردیابی زودهنگام زوال شناختی سگها قرار دهد.
این مطالعه بلندمدت روی ۸۸ قلاده سگ خانگی انجام شده که هر شش ماه یکبار تحت معاینات نورولوژیک، ارتوپدیک و فیزیکی قرار گرفتهاند. پژوهشگران با استفاده از مقیاسی شناختهشده به نام CADES (مقیاس زوال شناختی سگ)، میزان افت عملکرد ذهنی سگها را بر اساس گزارش صاحبانشان اندازهگیری کردند. نتیجه نشان داد سگهایی که امتیاز بالاتری در این مقیاس داشتند - یعنی نشانههای بیشتری از زوال شناختی نشان میدادند - معمولاً طول گام کوتاهتری در اندامهای جلویی خود داشتند؛ حتی پس از کنترل اثر سن و میزان دردی که صاحبان حیوانات گزارش کرده بودند.
نکته مهمی که نویسندگان این پژوهش بر آن تأکید دارند این است که اندازهگیری طول گام بهتنهایی نمیتواند ابزار تشخیصی مستقلی برای اختلال شناختی سگها باشد. در عوض، آنها معتقدند این شاخص میتواند در کنار پرسشنامههای تکمیلشده توسط صاحبان حیوان و سایر یافتههای بالینی، به معیاری عینی و قابلتکرار برای دامپزشکان تبدیل شود تا بتوانند روند تغییرات شناختی سگهای سالمند را در طول زمان دنبال کنند.
زوال شناختی سگ در حیوانات مسن شایع است و میتواند با علائمی مانند سردرگمی، تغییر الگوی خواب، کاهش تعامل اجتماعی و فراموشی عادتهای آموختهشده همراه باشد. تشخیص زودهنگام این وضعیت برای صاحبان حیوانات خانگی اهمیت زیادی دارد، چرا که مداخلات رفتاری، تغذیهای و دارویی در مراحل ابتدایی میتوانند تأثیر بیشتری در کند کردن روند بیماری داشته باشند.
با توجه به اینکه بسیاری از صاحبان سگهای سالمند ممکن است تغییرات ظریف در نحوه راهرفتن حیوان خود را نادیده بگیرند یا آن را صرفاً به پیری طبیعی نسبت دهند، پژوهشگران امیدوارند در آینده بتوان از ابزارهای ساده اندازهگیری گام، مانند دوربین یا حسگرهای حرکتی، بهعنوان مکملی برای معاینات معمول دامپزشکی استفاده کرد.
