کاهش طول عمر.
افزایش بی اختیاری ادرار به خصوص در خواب. ماده های عقیم شده ۸-۷ برابر ماده های نرمال، دچار بی اختیاری ادرار میشوند.
افزایش چاقی. در اثر عقیم سازی، انرژی حیاتی سگ ها کاهش یافته و از تحرک و فعالیت آنها کم می شود و از طرف دیگر اشتهای آن ها نیز افزایش می یابد.
افزایش احتمال سرطان استخوان، طحال و تومورهای اطراف مقعد(در ماده ها)
افزایش احتمال سرطان بدخیم پروستات. سگ های اخته شده نر، ۴ برابر بیشتر از سگ های نر سالم دچار سرطان بدخیم پروستات میشوند.
[irp posts=”5572″ name=”۱۰ نکته اساسی در رابطه با عقیم سازی حیوانات خانگی”]
افزایش احتمال سرطان مثانه تا ۴ برابر میشود.
افزایش احتمال همانژیو سارکومای قلبی.
افزایش احتمال در رفتگی کشکک زانو (patella) در سگ های سایز کوچک و متوسط.
افزایش احتمال واکنش های نامطلوب نسبت به واکسن ها و تغییراتی که در سیستم ایمنی بدن آنها ایجاد میشود.
افزایش التهاب پانکراس در سگ های ماده.
افزایش پرخاشگری و یا ترسو شدن.
افزایش شدت بیماری های ادراکی در سگ هائی که نشانه های بیماری از قبل تظاهر کرده است. (در انسان هم خارج کردن رحم، تخمدان و کمبود استروژن احتمال ایجاد بیماری آلزایمر و پارکینسون را افزایش میدهد).
افزایش عفونت های مکرر مجرای ادرار در ماده هایی که زیر سن بلوغ، عقیم شدهاند.
از دیگر خطرات عقیم سازی حیوانات میتوان به موارد زیر اشاره کرد
احتمال ایجاد کم کاری تیروئید در مادهها.
تغییرات در شخصیت حیوان، در مورد تعیین جنسیت خودش دچار سردرگمیمیشود، ترس از صدا درآن ها بیشتر میشود.
به علت فقدان هورمون تستوسترون، توده عضلانی کاهش مییابد، تراکم استخوان کاهش می یابد و احتمال پوکی استخوان ( استئوپروز) زیاد میشود.
سگ های عقیم شده، در سن های بالا بیشتر درد ناشی از آرتروز میشوند چون عضلات آن ها به طور کامل تکامل نیافته و قادر به حمایت کردن مفاصل نیستند.
در بعضی سگ ها ریزش مو و کچلی زیاد میشود.
بعضی سگ های نر اخته شده، بوی سگ ماده میدهند و سگ های نر اخته نشده را به خود جذب میکنند.
سگ های ماده عقیم شده برای سگ های نر، فاقد جاذبه میشوند.
گاهی برای درمان عصبی بودن یا پرخاشگری ناشی از ترس، عقیم کردن را توصیه می کنند که البته این کار درمان مناسب نیست. این حالات ناشی از اجتماعی نشدن سگ در زمان کودکی بوده و ربطی به وضعیت هورمونی او ندارد و نیاز به رفتار درمانی دارد.
وقتی سگ در موقعیتی قرار بگیرد که خطری را احساس کند (مثلا از حضور انسان یا حیوان دیگری) اگر آزاد باشد، فرار می کند. اما اگر به قلاده و زنجیر بسته باشد، راه فرار ندارد و مجبور به حمله و پرخاشگری میشود که ربطی به هورمون ها ندارد، اخته و عقیم کردن حتی می تواند پرخاشگری را تشدید کند.
بعضی سگ ها وقتی مدت زیادی در خانه تنها می مانند، وسایل خانه را تخریب می کنند و نیاز به اصلاح رفتار دارند.
مشکلات رفتاری عقیم کردن
در مورد مشکلات رفتاری سگ ها باید به دقت رابطه سگ و صاحبش بررسی شود تا علت اصلی پیدا شود. اکثر مشکلات رفتاری سگ ها به کافی نبودن اطلاعات صاحبان آن ها از چگونگی رفتار با سگ بر می گردد.
در سگ های ماده عقیم شده، افزایش پرخاشگری و اضطراب ناشی از تنها ماندن به خصوص اگر زیر یک سالگی عقیم شده باشند مشاهده شده است.
سگ های عقیم شده ممکن است نسبت به صاحبانشان حالت تهاجمیبیشتری پیدا کنند، نسبت به سگ های دیگر پرخاشگرتر یا ترسوتر بشوند، نسبت به لمس یا نوازش حساستر شوند.
برخلاف تصور عامه، سگ های عقیم شده از نظر رفتاری بدتر میشوند. بعضی از آن ها بیشتر از قبل پارس میکنند. تعداد گاز گرفتگی ها بیشتر میشود، سگ های سالم و عقیم نشده، ۳/۱ سگ های عقیم شده دچار اضطراب ناشی از تنهایی می شوند، در اروپا که سگها خیلی کمتر از آمریکا عقیم هستند، این مشکل کمتر دیده میشود، رنگ مو و رشد موها میتواند دچار تغییر شود.
تمام اعمال جراحی دارای ریسک خونریزی و عفونت هستند. احتمال مرگ ناشی از بیهوشی در تمام جراحی ها وجود دارد.
عقیم سازی در زیر سن بلوغ مانع از تکامل خصوصیات وابسته به جنس میشود مثلاً پهن بودن استخوان های ران و جمجمه و قفسه سینه و رشد و تکامل عضلانی، سگ های عقیم شده بلند قدتر میشوند و هر چقدر قد سگ بلندتر باشد، عمرش کوتاهتر است.
عقیم سازی زیر سن بلوغ باعث افزایش مشکلات ارتوپدی میشود.