گفته می شود انسان از حدود صد سال قبل از میلاد شروع به اهلی کردن خرگوش کرد. انسان آنها را در مکان هایی با نام لپوراریا نگه می داشت تا زاد و ولد کرده و بتواند از گوشتشان استفاده کند. اما اهلی کردن واقعی خرگوش به عنوان حیوانی خانگی احتمالا از قرن شانزدهم اتفاق افتاد و این حیوان به دلیل رفتار غیر تهاجمی اش مورد توجه قرار گرفت. این جونده ۴۴ گونه مختلف دارد که برخی از این ۴۴ گونه اهلی و برخی صحرایی هستند.
گونه های اهلی و وحشی شباهت ظاهری زیادی به هم دارند و تصور می شود که شباهت های رفتاری و اخلاقی هم داشته باشند اما این چنین نیست. آنها هم در رفتار و هم در سبک زندگی بسیار باهم فرق دارند. از جمله اینکه نوزاد اهلی ها هنگام تولد نابینا و بدون پوشش هستند و نیاز به مراقبت مادر دارند، در حالی که نوزادان صحرایی پوشش نرمی دارند و بینایی دارند و بعضی شان حتی بعد از یک ساعت می توانند روی پای خودشان بایستند بی آنکه نیاز به حمایت جدی مادر داشته باشند.
در هر حال عمر متوسط خرگوش ها حدود ۶ تا ۱۲ سال است و اگر در شرایط خوبی نگهداری شوند، می توانند تا ۱۸ سال هم زنده بمانند. به هر حال این موجود که به عنوان حیوانی خانگی بسیار سرگرم کننده و دوست داشتنی است، در ایران هم مدتی است مورد توجه قرار گرفته و انواع مختلف آن در بازار به فروش می رسند.
هرچند به دلیل عدم شناخت خریداران ایرانی از انواع مختلف خرگوش ها، فروشندگانی اقدام به جا زدن نژادی به جای نژادی دیگر می کنند و جان حیوانات را به خطر می اندازند. ما در این مطلب سعی کرده ایم به معرفی چند نمونه از انواع نژادهای خانگی موجود بپردازیم. اگر چه تنوع نژادی این قدر زیاد است که امکان معرفی همه وجود ندارد. فقط به طور کلی می شود همه را به لحاظ پوششی در چهار دسته معمولی، رکس مو کوتاه، ساتن و پشمی (موبلند) جا داد.
