اطلاعات کامل در مورد لاک پشت ها: نگهداری، غذا، فواید و…

یکی از رایج‌ترین سوءتفاهم‌ها درباره‌ی لاک‌پشت این است که آن را «دوزیست» بدانیم؛ در حالی‌که لاک‌پشت‌ها خزنده هستند، نه دوزیست. دوزیستان (مثل قورباغه) در مراحل اولیه‌ی زندگی آبشش دارند و در آب تنفس می‌کنند. لاک‌پشت‌ها، حتی گونه‌های کاملاً دریایی، از ابتدا تا انتهای عمر ریه دارند و باید برای نفس کشیدن سر از آب بیرون بیاورند؛ حتی یک گونه هم در آب تخم‌گذاری نمی‌کند، همه روی خشکی تخم می‌گذارند. تفاوت واقعی این است که برخی گونه‌ها «نیمه‌آبزی» هستند (بخشی از وقتشان را در آب و بخشی را در خشکی می‌گذرانند)، نه این‌که از نظر زیستی دوزیست باشند.

این تمایز صرفاً یک نکته‌ی زبان‌شناسی نیست؛ نوع لاک‌پشتی که دارید (خاکی، آبی/نیمه‌آبزی یا دریایی) تعیین‌کننده‌ی کامل نوع غذا، دما و محیط زندگی مناسب اوست. بخش زیادی از مشکلات رایج نگهداری لاک‌پشت خانگی — از جمله نرمی لاک و امتناع از غذا — دقیقاً از اعمال یک نسخه‌ی واحد برای همه‌ی گونه‌ها ناشی می‌شود.

برای پاسخ سریع، مهم‌ترین نکات نگهداری لاک‌پشت خانگی را خلاصه کرده‌ایم؛ توضیح کامل هرکدام در بخش‌های بعدی آمده است.

در حالت کلی لاک‌پشت‌ها را بر اساس محل زندگی به سه دسته تقسیم می‌کنند؛ هر دسته نیازهای کاملاً متفاوتی دارد:

• لاک‌پشت خاکی (Tortoise): کاملاً زمینی، از آب دوری می‌کند (نه از سرِ ترس، بلکه چون به آن نیاز ندارد)، پاهای ستون‌مانند و لاک گنبدی‌شکل دارد. تقریباً همیشه گیاه‌خوار است.
• لاک‌پشت آبی و نیمه‌آبزی (Turtle/Terrapin): بخش زیادی از وقت را در آب می‌گذراند اما همچنان باید به سطح آب بیاید تا نفس بکشد و برای تخم‌گذاری و آفتاب‌گرفتن به خشکی می‌رود. اغلب همه‌چیزخوار است. لاک‌پشت گوش‌قرمز (Red-Eared Slider) از رایج‌ترین گونه‌های این دسته در بازار حیوانات خانگی است.
• لاک‌پشت دریایی (Sea Turtle): تقریباً کل عمر را در اقیانوس می‌گذراند و فقط ماده‌ها برای تخم‌گذاری به ساحل می‌آیند. لاک‌پشت‌های دریایی گونه‌های حفاظت‌شده هستند و اصلاً حیوان خانگی مناسبی محسوب نمی‌شوند.

یک نکته‌ی مهم درباره‌ی گونه‌های وحشی بومی: اگر لاک‌پشتی را در طبیعت (مثلاً کنار رودخانه یا در باغچه) پیدا کردید، بهتر است آن را به همان محیط بازگردانید، مگر این‌که واقعاً آسیب‌دیده باشد؛ در آن صورت هم گزینه‌ی درست، تماس با یک دامپزشک یا مرکز نجات حیات وحش است، نه نگهداری دائم به‌عنوان حیوان خانگی. بسیاری از گونه‌های بومی از طبیعت جمع‌آوری نشده‌اند و ممکن است از نظر بوم‌شناختی یا قانونی مناسب نگهداری خانگی نباشند.

صرف‌نظر از نوع، همه‌ی لاک‌پشت‌ها چند ویژگی زیستی مشترک دارند:

• خون‌سرد هستند (اکتوترم): دمای بدنشان با محیط تغییر می‌کند و برای همین به منابع گرمایی و نواحی خنک در کنار هم نیاز دارند تا خودشان دمای بدن را تنظیم کنند.
• استثنای جالب: لاک‌پشت چرمی دریایی (بزرگ‌ترین گونه‌ی لاک‌پشت دنیا) با سازوکاری ویژه می‌تواند دمای بدنش را چند درجه بالاتر از آب اطراف نگه دارد؛ نمونه‌ای نادر از «گرمایی نیمه‌فعال» در یک خزنده.
• همه ریه دارند، هیچ‌کدام آبشش ندارند و همه روی خشکی تخم‌گذاری می‌کنند، حتی گونه‌های کاملاً دریایی.
• پیش از خواب زمستانی، دستگاه گوارششان باید کاملاً خالی باشد؛ در طبیعت این جانوران هفته‌ها قبل از سکون زمستانی از خوردن دست می‌کشند تا غذای هضم‌نشده در روده باقی نماند (ماندن غذا در روده حین سکون می‌تواند باعث عفونت کشنده شود).

لاک‌پشت‌های خاکی (مثل لاک‌پشت روسی، یونانی یا سولکاتا) تقریباً به‌طور کامل گیاه‌خوارند و به رژیمی پرفیبر و پرکلسیم نیاز دارند.

• اشتباه رایج: کاهو (به‌ویژه کاهو پیچ/آیسبرگ) عمدتاً آب است و کلسیم و ویتامین بسیار کمی دارد؛ رژیمی که عمدتاً بر پایه‌ی کاهو باشد، منبع اصلی سوءتغذیه و کمبود ویتامین A و کلسیم در لاک‌پشت‌های خانگی است.
• گزینه‌های پرکلسیم و مناسب‌تر به‌عنوان بخش اصلی رژیم: برگ شاه‌توت، برگ شلغم، کلم پیچ (کیل)، کاسنی، قاصدک (بدون سم علف‌کش)، کاهو رومی به‌جای آیسبرگ، یونجه.
• سبزیجات و میوه‌ها به‌عنوان بخش کمکی، نه اصلی: هویج (ورقه‌نازک)، کدو، فلفل دلمه‌ای، کلم، طالبی، توت‌فرنگی، سیب، موز — این‌ها را می‌توان چند بار در هفته و در حجم کم اضافه کرد.
• سبزیجات پراگزالات را زیاد ندهید: اسفناج و جعفری در مقدار زیاد و مکرر می‌توانند جذب کلسیم را مختل کنند؛ در حد کم و نه هر روز اشکالی ندارد.

بیشتر لاک‌پشت‌های آبی و نیمه‌آبزی خانگی (مثل لاک‌پشت گوش‌قرمز) همه‌چیزخوارند، نه گیاه‌خوار؛ این نکته دقیقاً همان چیزی است که در بخش پرسش‌های متداول نسخه‌های قبلی این مقاله هم به آن اشاره شده بود اما در متن اصلی نادیده گرفته می‌شد.

• نوزادان و لاک‌پشت‌های جوان: نیاز پروتئینی بیشتری دارند و معمولاً گرایش بیشتری به غذای گوشتی/جانوری نشان می‌دهند.
• بزرگسالان: به‌تدریج نسبت بیشتری از گیاهان و سبزیجات آبزی را در رژیم می‌پذیرند، هرچند همچنان به مقداری پروتئین نیاز دارند.
• منابع پروتئین مناسب: ماهی کامل (همراه با استخوان، برای تأمین کلسیم)، میگوی خشک، کرم خونی، حلزون آبزی، پلت‌های تجاری مخصوص لاک‌پشت.
• نکته: رژیمی که عمدتاً بر پایه‌ی ماهی باشد می‌تواند کمبود ویتامین B1 (تیامین) ایجاد کند؛ ماهی باید فقط بخشی از رژیم متنوع باشد، نه تنها منبع غذایی.
• سبزیجات و گیاهان آبزی: کاهو رومی، عدس‌آبی (Duckweed)، کاهوی آب (Water lettuce)، هویج و کدوی رنده‌شده.

صرف‌نظر از نوع لاک‌پشت، این موارد باید کاملاً از رژیم غذایی حذف شوند:

• پسماند غذای انسان، غذای شور، سرخ‌شده یا فرآوری‌شده: کلیه‌ی خزندگان تحمل بسیار کمی نسبت به سدیم اضافه دارد.
• غذای اختصاصی سگ و گربه: نسبت پروتئین/چربی و کلسیم/فسفر آن‌ها برای لاک‌پشت مناسب نیست.
• نان و پوست تخم‌مرغ: ارزش غذایی پایینی دارند و می‌توانند در دستگاه گوارش مشکل ایجاد کنند.
• لبنیات: خزندگان به‌خوبی قند شیر را هضم نمی‌کنند.
• مقدار زیاد اسفناج، ریواس یا سایر سبزیجات پراگزالات به‌صورت مکرر: اگزالات با کلسیم پیوند می‌خورد و جذب آن را مختل می‌کند.
• سبزیجات یا علف‌های جمع‌آوری‌شده از طبیعت بدون اطمینان از عدم استفاده‌ی سم علف‌کش.

این بخش، مهم‌ترین و کم‌توجه‌ترین نکته‌ی نگهداری لاک‌پشت خانگی است — همان‌جایی که اکثر مشکلات واقعی صاحبان لاک‌پشت (از جمله نرمی لاک که در ادامه توضیح داده می‌شود) از آن سرچشمه می‌گیرد.

چرا نور UVB ضروری است؟ لاک‌پشت‌ها، مثل بسیاری از خزندگان، برای ساخت ویتامین D3 در پوست به نور فرابنفش نوع B (UVB) نیاز دارند. بدون ویتامین D3 کافی، بدن — هرچقدر هم که کلسیم در غذا وجود داشته باشد — نمی‌تواند آن کلسیم را از روده جذب کند. نتیجه: بدن برای تأمین کلسیم موردنیازش شروع به «قرض‌گرفتن» کلسیم از استخوان‌ها و لاک می‌کند.

• نور آفتاب مستقیم (نه از پشت شیشه، چون شیشه UVB را فیلتر می‌کند) بهترین منبع طبیعی است.
• برای نگهداری در فضای بسته، لامپ تخصصی UVB مخصوص خزندگان ضروری است (لامپ حرارتی معمولی این نور را تأمین نمی‌کند)، معمولاً حدود ۱۰ تا ۱۲ ساعت در روز، به همراه یک منطقه‌ی گرم برای آفتاب‌گرفتن (باسکینگ) و یک ناحیه‌ی خنک‌تر برای تنظیم دما.
• لامپ‌های UVB معمولاً هر ۶ تا ۱۲ ماه (بسته به نوع محصول) باید تعویض شوند، چون خروجی UVB آن‌ها حتی وقتی نور مرئی هنوز روشن است، افت می‌کند.

«نرمی لاک» که در دیدگاه‌های زیر این مقاله بارها توسط کاربران مختلف گزارش شده، در اغلب موارد نشانه‌ی بیماری متابولیک استخوان (Metabolic Bone Disease / MBD) است — شایع‌ترین بیماری تغذیه‌ای لاک‌پشت‌های خانگی.

علت

MBD معمولاً از ترکیبی از این عوامل ایجاد می‌شود: کمبود کلسیم در غذا، نسبت نامناسب کلسیم به فسفر، و مهم‌تر از همه، کمبود نور UVB که مانع ساخت ویتامین D3 می‌شود. رژیمی که عمدتاً بر پایه‌ی کاهو باشد، دقیقاً همین ترکیب مشکل‌ساز را ایجاد می‌کند.

علائم

• نرم یا خمیری‌شدن لاک، به‌ویژه در لاک‌پشت‌های جوان و در حال رشد
• بدشکلی لاک یا تورم/تغییر شکل در یک یا هر چهار پا
• رشد کند یا توقف رشد
• کاهش اشتها، بی‌حالی و کاهش وزن — اغلب اولین نشانه‌های قابل‌توجه
• در موارد شدید: لرزش عضلانی و ناتوانی در حرکت

پیشگیری و درمان

پیشگیری ساده است: رژیم غذایی متنوع و پرکلسیم (نه صرفاً کاهو) به‌همراه نور UVB کافی، طبق آنچه در دو بخش قبل توضیح داده شد. اما اگر نشانه‌های بالا را می‌بینید، این وضعیت را در خانه با تغییر غذا یا با «حمام آفتاب» به‌تنهایی درمان نکنید؛ MBD در مراحل پیشرفته نیازمند معاینه، عکس‌برداری و درمان دارویی/تغذیه‌ای زیر نظر دامپزشک است و تأخیر در مراجعه می‌تواند به آسیب دائمی یا مرگ منجر شود.

نیاز فضایی و دمایی هم به نوع لاک‌پشت بستگی دارد:

• لاک‌پشت خاکی: به فضای زمینی کافی برای حرکت نیاز دارد (برای بیشتر گونه‌های متوسط، چیزی در حدود چند متر مربع یک نقطه‌ی شروع معقول است؛ گونه‌های بزرگ‌تر بسیار بیشتر نیاز دارند)، همراه با ناحیه‌ی گرم برای آفتاب‌گرفتن و ناحیه‌ی خنک/سایه برای استراحت.
• لاک‌پشت آبی/نیمه‌آبزی: به حجم آب کافی برای شنا (معمولاً هرچه بیشتر بهتر، متناسب با اندازه‌ی بدن)، یک سکوی خشک برای آفتاب‌گرفتن که کاملاً از آب بیرون بیاید، و سیستم تصفیه یا تعویض منظم آب نیاز دارد.
• هر دو گروه به یک محل امن برای پنهان‌شدن (کاهش استرس) و یک گرادیان دمایی (هم ناحیه‌ی گرم، هم خنک) نیاز دارند تا خودشان دمای بدنشان را تنظیم کنند.
• کوران هوای شدید، رطوبت بیش‌ازحد و دمای پایین محیط می‌توانند به‌سرعت باعث عفونت تنفسی شوند؛ در بخش نشانه‌های هشدار به این موضوع بازمی‌گردیم.

خواب زمستانی خزندگان («برومیشن»، نه دقیقاً معادل خواب زمستانی پستانداران) برای برخی گونه‌های لاک‌پشت خاکی معتدل (مثل لاک‌پشت یونانی یا روسی) طبیعی و حتی برای سلامت بلندمدتشان مفید است؛ اما برای بسیاری از لاک‌پشت‌های خانگی دیگر — به‌ویژه گونه‌های گرمسیری یا لاک‌پشت‌های آبی نگهداری‌شده در آکواریوم گرم‌شده — اصلاً ضروری نیست و اجباری‌کردن آن می‌تواند خطرناک باشد.

چه زمانی برومیشن خطرناک است

• لاک‌پشت بیمار، لاغر یا با ذخیره‌ی چربی ناکافی هرگز نباید وارد برومیشن شود.
• لاک‌پشت‌های خیلی جوان (معمولاً کمتر از یک تا سه سال، بسته به گونه) ذخیره‌ی کافی برای دوام‌آوردن ندارند.
• گونه‌های گرمسیری اصلاً نباید سرد و به‌خواب برده شوند.

چطور ایمن انجام دهیم

• چند هفته پیش از شروع، دستگاه گوارش باید کاملاً خالی شود (چند هفته کاهش/قطع غذا در دمای معمولی، نه در دمای پایین).
• معاینه‌ی دامپزشکی پیش از برومیشن (برای رد کردن انگل، عفونت و بررسی وزن) بسیار توصیه می‌شود، به‌خصوص بار اول.
• دمای پایدار (برای اغلب گونه‌های معتدل، معمولاً چیزی در محدوده‌ی ۳ تا ۸ درجه سانتی‌گراد) و رطوبت مناسب باید حفظ شود؛ دمای زیر صفر یا بالای ۱۰ درجه هر دو مشکل‌سازند.
• در طول دوره، وزن به‌صورت دوره‌ای بررسی شود؛ کاهش وزن بیش از حدود ۱ درصد در ماه نشانه‌ی هشدار است.
• بیدارشدن باید تدریجی باشد و در روزهای اول باید آب گرم برای نوشیدن/خیس‌خوردن در دسترس باشد.

نکته‌ی مهم برای تشخیص: لاک‌پشت در حال برومیشن کاملاً بی‌حرکت به‌نظر می‌رسد اما مرده نیست؛ تنفس آهسته و واکنش خفیف به تحریک ملایم هنوز وجود دارد. اگر مطمئن نیستید یا لاک‌پشت بعد از یک تا دو هفته از بیدارشدن هنوز غذا نمی‌خورد یا ترشح از چشم/بینی دارد، حتماً به دامپزشک مراجعه کنید.

در بیشتر گونه‌ها تشخیص جنسیت پیش از بلوغ تقریباً غیرممکن است. در لاک‌پشت‌های بالغ، این نشانه‌ها معمولاً به تشخیص کمک می‌کنند:

• دم: نرها معمولاً دم بلندتر و ضخیم‌تری دارند؛ محل کلواک (روزنه‌ی مشترک دفعی-تناسلی) در نرها دورتر از لبه‌ی لاک قرار دارد.
• شکم لاک (پلاسترون): در نرها اغلب کمی مقعر (تورفته) است تا سوارشدن روی ماده هنگام جفت‌گیری راحت‌تر باشد؛ در ماده‌ها معمولاً صاف یا کمی محدب است.
• اندازه: در بسیاری از گونه‌ها ماده‌ها بزرگ‌تر از نرها هستند.
• نمونه‌ی جالب گونه‌ای: در باکس‌ترتل‌های آمریکایی (Terrapene)، رنگ عنبیه‌ی چشم اغلب بین دو جنس فرق دارد — نوعی نشانه‌ی جنسیتی که فقط در همین جنس دیده می‌شود، نه در همه‌ی لاک‌پشت‌ها.

برای تشخیص قطعی، به‌خصوص در گونه‌های جوان یا مبهم، بهترین راه مشورت با دامپزشک باتجربه در خزندگان است.

احتیاط: اعداد این بخش بین گونه‌ها بسیار متفاوت است؛ برخی از داده‌های زیر (مثل وزن ۱۳۶ کیلوگرمی) مخصوص لاک‌پشت‌های دریایی بزرگ است و به هیچ‌وجه به لاک‌پشت خانگی معمولی مربوط نمی‌شود.

• سن بلوغ جنسی: در اغلب لاک‌پشت‌های خانگی رایج، معمولاً چیزی بین ۵ تا ۲۰ سال (بسته به گونه و اندازه)، نه دهه‌ها. برخی لاک‌پشت‌های دریایی بزرگ استثنا هستند و ممکن است ۲۰ تا ۵۰ سال طول بکشد تا بالغ شوند.
• رفتار پیش از تخم‌گذاری: ماده معمولاً بی‌قراری نشان می‌دهد و چند نقطه را برای کندن لانه امتحان می‌کند؛ خاک نرم و کمی مرطوب را ترجیح می‌دهد.
• عمق و شرایط لانه: تخم‌ها معمولاً چند سانتی‌متر زیر خاک گذاشته می‌شوند و مادر با دقت روی آن‌ها را می‌پوشاند.
• دوره‌ی جوجه‌کشی: برخلاف برخی منابع قدیمی‌تر که آن را ۴ تا ۸ هفته ذکر کرده‌اند، بر اساس منابع تخصصی‌تر، جوجه‌کشی اغلب گونه‌های لاک‌پشت معمولاً حدود ۶۰ تا ۹۰ روز (و در برخی گونه‌ها تا ۱۲۰ روز) طول می‌کشد و به‌شدت به دمای انکوباتور بستگی دارد.
• نکته‌ی علمی جالب: در بسیاری از گونه‌ها جنسیت جوجه توسط دمای انکوباسیون تعیین می‌شود، نه ژنتیک؛ به‌طور کلی دماهای گرم‌تر تمایل به تولید ماده و دماهای خنک‌تر تمایل به تولید نر دارند (این الگو دقیق و آستانه‌ی آن بین گونه‌ها فرق می‌کند).
• شرایط انکوباسیون خانگی: دمای پایدار (اغلب در محدوده‌ی ۲۸ تا ۳۱ درجه سانتی‌گراد برای بسیاری از گونه‌ها) و رطوبت کنترل‌شده حیاتی است؛ نوسان دما یا خشک‌شدن بستر از علل اصلی شکست جوجه‌کشی خانگی است.

این بخش، مهم‌ترین نکته‌ی بهداشتی است که در نسخه‌ی قبلی این مقاله نادیده گرفته شده بود.

لاک‌پشت‌ها سمی نیستند (نیش یا زهری تزریق نمی‌کنند)، اما تقریباً همه‌ی لاک‌پشت‌ها — حتی وقتی کاملاً سالم و تمیز به‌نظر می‌رسند — می‌توانند باکتری سالمونلا را در مدفوع خود حمل کنند. این باکتری می‌تواند به بدن، پوسته و آب محفظه‌ی لاک‌پشت سرایت کند و از راه دست‌نزدن به بهداشت، وارد بدن انسان شود و باعث تب، اسهال و دل‌درد شود.

• کودکان زیر ۵ سال، افراد بالای ۶۵ سال و افراد با سیستم ایمنی ضعیف در معرض خطر بیشتری برای عفونت شدید هستند و مراکز بهداشتی معتبر بین‌المللی توصیه می‌کنند این گروه‌ها لاک‌پشت خانگی نداشته باشند یا مسئول نگهداری مستقیم آن نباشند.
• دقیقاً به همین دلیل، فروش لاک‌پشت‌های بسیار کوچک (لاک زیر حدود ۱۰ سانتی‌متر) در برخی کشورها به‌طور رسمی ممنوع است، چون کودکان بیشتر تمایل دارند آن‌ها را در دهان بگذارند یا ببوسند.
• نکات بهداشتی عملی: بعد از هر بار لمس لاک‌پشت یا هر چیزی داخل محفظه‌اش، دست‌ها را کاملاً با آب و صابون بشویید؛ لاک‌پشت را نبوسید و نزدیک صورت نگه ندارید؛ ظرف‌ها و ابزار تمیزکاری محفظه را از وسایل آشپزخانه جدا نگه دارید؛ اجازه ندهید لاک‌پشت آزادانه روی سطوح آشپزخانه یا اتاق غذاخوری راه برود.

رعایت این نکات ساده، خطر را تا حد زیادی کاهش می‌دهد؛ ادعای «هیچ خطری وجود ندارد» — که در نسخه‌ی قبلی این مقاله آمده بود — دقیق نیست.

با درنظرگرفتن نکات بالا، لاک‌پشت‌ها همچنان می‌توانند حیوان خانگی خوبی باشند:

• بی‌سروصدا هستند و برخلاف بسیاری از حیوانات خانگی، همسایه یا اعضای خانواده را با صدا آزار نمی‌دهند.
• هزینه‌ی غذایی نسبتاً پایینی دارند، به‌خصوص گونه‌های گیاه‌خوار، اما این به معنای بی‌نیازی از تجهیزات نیست؛ لامپ UVB، منبع گرما و محفظه‌ی مناسب هزینه‌ی اولیه‌ی قابل‌توجهی دارند و باید در بودجه لحاظ شوند.
• عمر طولانی دارند، که هم یک فایده است (همراهی بلندمدت) و هم یک مسئولیت جدی (بسیاری از گونه‌ها می‌توانند از خود صاحبشان عمر بیشتری کنند و نیاز به برنامه‌ریزی بلندمدت دارند).
• با رعایت کامل نکات بهداشتی بالا، می‌توانند در کنار کودکان بزرگ‌تر (با نظارت بزرگسال) نگهداری شوند، اما — برخلاف تصور رایج — برای خانواده‌های با کودک زیر ۵ سال انتخاب ایده‌آلی نیستند.

چون لاک‌پشت‌ها به‌طور غریزی نشانه‌های بیماری را دیر بروز می‌دهند، تغییر رفتار — هرچند کوچک — باید جدی گرفته شود. تشخیص قطعی هر بیماری فقط با معاینه‌ی دامپزشک، ترجیحاً دامپزشکی با تجربه در خزندگان/حیوانات اگزوتیک، ممکن است.

نشانه‌هایی که معمولاً طبیعی‌اند

• کاهش موقت اشتها در چند روز اول انتقال به خانه‌ی جدید (استرس محیط جدید).
• کاهش فعالیت و اشتها در فصل سرد، مرتبط با آماده‌شدن برای برومیشن (در گونه‌های مستعد آن).
• عدم تمایل به آب در لاک‌پشت‌های خاکی — طبیعی است و نباید اجباری آب داده شود.

نشانه‌های هشدار که نیاز به مراجعه دارند

• امتناع کامل از غذا برای بیش از چند روز (در فصل گرم و خارج از دوره‌ی برومیشن).
• نرم‌شدن، بدشکلی یا خمیری‌شدن لاک.
• ترشح از چشم یا بینی، تورم پلک، یا عدم توانایی باز کردن چشم.
• تنفس با دهان باز، صدادار یا سخت — از نشانه‌های شناخته‌شده‌ی عفونت تنفسی.
• بی‌حالی شدید، ناتوانی در حرکت‌دادن پاها، یا عدم واکنش به تحریک ملایم (به‌خصوص اگر با اطمینان بدانید که لاک‌پشت در حال برومیشن نیست).
• خون‌ریزی واقعی، ترک یا شکستگی در لاک.
• لاک‌پشتی که بعد از یک تا دو هفته از پایان برومیشن هنوز بیدار/فعال یا گرسنه نشده است.

برای آسیب‌های لاک (ترک، شکستگی)، لاک از استخوان زنده تشکیل شده و هرگز نباید با چسب‌های خانگی یا مواد نامناسب ترمیم شود؛ ترمیم لاک نیازمند مواد و روش‌های اختصاصی دامپزشکی است تا از عفونت و آسیب بیشتر جلوگیری شود.

• «کاهو غذای اصلی مناسبی است»: نادرست؛ کاهو به‌ویژه نوع آیسبرگ عمدتاً آب است و منبع ضعیفی از کلسیم و ویتامین محسوب می‌شود. رژیم مبتنی بر کاهو یکی از شناخته‌شده‌ترین علل سوءتغذیه در لاک‌پشت‌های خانگی است.
• «لاک‌پشت‌ها دوزیست هستند»: نادرست؛ خزنده‌اند، ریه دارند و روی خشکی تخم می‌گذارند.
• «همه‌ی لاک‌پشت‌های خانگی گیاه‌خوارند»: نادرست؛ بسیار به گونه بستگی دارد — لاک‌پشت‌های آبی رایج (مثل گوش‌قرمز) همه‌چیزخوارند، به‌ویژه در سنین جوانی.
• «اگر بهداشت رعایت شود، لاک‌پشت هیچ خطری برای کودکان ندارد»: بیش از حد اطمینان‌بخش است؛ خطر سالمونلا واقعی است و برای کودکان کم‌سن‌وسال باید جدی گرفته شود.
• «اگر لاک‌پشت بی‌حرکت و در حال خواب زمستانی به‌نظر می‌رسد، جای نگرانی نیست»: فقط در گونه‌ی مناسب، فصل مناسب و شرایط سالم درست است؛ در غیر این صورت می‌تواند نشانه‌ی بیماری جدی باشد.
• «لاک ترک‌خورده را می‌توان در خانه با چسب ترمیم کرد»: خطرناک است و باید توسط دامپزشک انجام شود.
• «لاک‌پشت پیداشده در طبیعت را می‌توان بدون بررسی نگه داشت»: بهتر است ابتدا به همان زیستگاه بازگردانده شود، مگر واقعاً آسیب‌دیده باشد.