معنی انواع صداهای سگ (پارس، زوزه، خرخر و…) + راهنمای کنترل

پارس کردن سگ‌ها یک رفتار طبیعی و راهی برای برقراری ارتباط می‌باشد. این حیوانات منظور خود را با پارس کردن به خوبی منتقل می‌کنند مثلا زمانی که یک فرد غریبه وارد خانه شود، یا هنگام شنیدن یک صدای اضافه و عجیب و غریب، یا زمانی که مسئول حفاظت از گله هستند؛ در همه این موارد سگها به خوبی می‌توانند منظورشان را برسانند. از طرفی همه ما خواستار آن هستیم که سگهایمان هنگام برخورد با یک واقعه غیرعادی هوشیار باشند، اما سگ‌ها می‌توانند به صورت غیرعادی و نامناسب هم پارس کنند! در یک مطالعه علمی که از صاحبان سگ‌ها به عمل آمده گزارش شده که این سگ‌ها بیش از حد پارس می‌کنند. برای کنترل پارس کردن در سگ‌ها باید ابتدا علت آن را بدانیم. پس با ما همراه باشید تا علل پارس سگها و کنترل آنها را بررسی کنیم.

سگ‌ها همانند سایر گوشتخواران برای برقراری ارتباط از انواع متفاوتی از صداها استفاده می کنند این نوع ارتباط از سنین پایین شروع می‌شود، توله های جوان برای جستجوی غذا یا جای گرم صدایی شبیه به صدای گربه در می‌آورند. حال اگر این توله‌های جوان صدمه‌ای دیده باشند صدایی شبیه به گریه‌ای بلند از آن ها شنیده می‌شود.
زمانی که این حیوانات بزرگتر می‌شوند پنج نوع اصلی از صداها را ایجاد می‌کنند: زوزه کشیدن، خرناس کشیدن، صدایی شبیه غرغر خوک، ناله کردن و پارس کردن.

معنی هر کدام از این صداها در موقعیتی خاصش ببینید:

زوزه کشیدن

از زوزه کشیدن برای ارتباط طولانی مدت در شرایط گوناگون استفاده می شود این عمل معمولا توسط گوشتخواران وحشی به کار گرفته می‌شود مثلا در تعیین قلمرو، هماهنگی با سایر هم نوعان و … اما سگ‌ها نیز گاهی این عمل را انجام می‌دهند.

خرناس کشیدن و غرغر کردن

خرناس کشیدن یا غرغر کردن سگ‌ها با اهداف مختلفی انجام می‌شود. ترساندن، هشدار دادن، دفاع کردن، بروز خشم از مواردی است که سگ‌ها شروع به غرغر می‌کنند. اما سگ‌ها از این نوع صدا به منظور بازی کردن نیز استفاده می‌کنند.

برای فهمیدن تفاوت بین موارد گفته شده باید به طرز قرار گرفتن بدن سگ ها هنگام خرناس کشیدن یا غرغر کردن توجه کرد. مثلا غرغری که به منظور بروز خشم می‌باشد با خیره نگاه کردن سگ ها به عاملی که باعث خشم آ ن ها شده و عدم حرکت و حفظ موقعیت آن سگ همراه است.

یا مثلا غرغری که به منظور بازی کردن انجام می‌شود با تکان دادن دم همراه است این سگ‌ها اغلب در جای خود بالا و پایین می‌پرند و حرکت می‌کنند.

اما سگ‌ها زمانی که صدایی شبیه به صدای خوک در می‌آورند نشان دهنده‌ی حس احترامی است که نسبت به مردم یا هم نوع خود دارند.

ناله کردن

نالیدن یا ناله کردن در سگ‌ها به منظور برقراری ارتباط کوتاه مدت می باشد. سگ ها زمانی که نسبت به هم حس احترام دارند یا می خواهند مطیع بودنشان را نشان دهند یا در هنگام درد کشیدن یا جلب توجه و گاهی هنگام دفاع این نوع صدا را ایجاد می‌کنند.

سگ‌ها بیشتر از سایر گوشتخواران دیگر این نوع صدا را ایجاد می‌کنند که شاید به خاطر جلب توجه باشد و اغلب مورد محبت نیز واقع می‌شوند.

اولین صدایی که ممکن است از یک توله‌ی جدید بشنوید ناله کردن به خصوص هنگام شب است. زمانیکه حیوان، خود را تنها می‌بیند این صدا را در می‌آورد و ما اغلب در این هنگام با توجه بیش از حد به حیوان، او را ترغیب می‌کنیم که بیشتر و بیشتر این صدا را در آورد.

پارس کردن

پارس کردن نوع دیگری از برقراری ارتباط می‌باشد که در سگ‌ها بسیار معمول است این رفتار می‌تواند ناشی از تشویق ناخودآگاه صاحب سگ باشد که او را ترغیب به پارس بیشتر می‌کند.

سگ‌ها از پارس کردن به منظور هشدار دادن و آگاه کردن و همچنین دفاع از قلمرو، جلب توجه یا برای بازی کردن برای شناساندن خود به سگ‌های دیگر و به منظور نشان دادن خستگی و ملامت، اضطراب، تنهایی و هنگام هیجان استفاده می‌کنند. در ادامه با برخی از انواع پارس کردن در سگ‌ها آشنا می‌شویم:

پارس کردن برای آگاهی

پارس‌های آگاه‌کننده نوعی از انواع پارس هستند که مطلوب صاحبان سگ‌ها نیز می‌باشد. آنها از سگ‌هایشان انتظار دارند که در صورت حضور فرد غریبه یا مسأله‌ای مشکوک پارس کنند.

پارس کردن ناشی از عصبانیت

پارس های ناشی از خشم همراه با غرغر کردن می‌باشد از طرفی باید بین پارس‌های آگاه‌کننده و پارس‌هایی که به دلیل ترس است تفاوت قائل شد.

پارس کردن برای جلب توجه

پارس‌های به منظور جلب توجه بیشتر توسط توله‌ها انجام می‌شود تا توجه صاحب خود را جلب کنند. باید دقت کرد که به این نوع پارس به هیچ وجه توجهی نشود.

پارس به دلیل هیجان

پارس‌های در اثر هیجان و بازی، کوتاه و تیز هستند. معمولا زمانی که سگ در اثر بازی به هیجان می‌آید اینگونه پارس می‌کند.

پارس کردن برای قلمرو طلبی

نوع دیگر پارس زمانیست که سگ برای ابراز وجود در بین سگ‌های دیگر اقدام به پارس کردن می‌کند. در حقیقت راهی است که سگ بگوید «من به قلمرو خود مسلط هستم».

پارس کردن به خاطر بی‌حوصلگی

نوع دیگر پارس‌ها نشانه کسل شدن حیوان می‌باشد و حیوان از این طریق به صاحب خود می‌فهماند که احتیاج به پیاده‌روی دارد.

پارس ناشی از تنهایی یا مضطرب بودن

پارس ناشی از تنهایی و اضطراب زمانی است که حیوان احساس تنهایی و ترس کند شروع به پارس‌های قوی و با درجه بالا می‌کند که در نتیجه‌ی اضطراب ناشی از نبود صاحبش رخ می‌دهد. این نوع پارس برای اطرافیان و همسایگان بسیار رنجش‌آور است.

پارس ناشی از ترس و وحشت

پارس هنگام وحشت‌زدگی زمانی است که حیوان صدای ناگهانی بشنود، یا حرکتی ناگهانی ببیند، و یا در اطراف خود هیچ فرد آشنایی را نبیند، که در این حالت شروع به پارس کردن می‌کند. ما باید سریعا این نوع پارس کردن را کنترل کنیم.

همانطور که دیدیم پارس سگ‌ها منشعب از عوامل زیادی است و خیلی از این پارس کردن‌ها یک رفتار طبیعی می‌باشد مطالعات زیادی در مورد اینکه چه سگ‌هایی بیشتر پارس می‌کنند انجام نشده. گرچه تفاوتی از نظر درصد پارس کردن‌های اضافی بین جنس نر و ماده وجود ندارد، اما بعضی نژادها مانند تریر، بیگل و سگ‌های گله بیشتر پارس می‌کنند.

اگر ما بخواهیم پارس کردن سگمان را کنترل کنیم احتیاج به سگی داریم که آرام و فرمانبردار ما باشد.
سگ‌ها برای رفتارشان به نوع رفتار صاحبشان توجه می‌کنند. اگر ما بتوانیم به سگ یاد دهیم در هنگام گفتن جمله «بنشین یا آرام باش»، او این عمل را انجام دهد، و به همان حالت هم بماند، در مورد حل مشکل پارس‌های اضافی سگ قدم بزرگی را برداشته‌ایم.

نکات زیر در کنترل پارس کردن سگ‌ها بسیار اهمیت دارد:

اول اینکه در خیلی از موارد اگر هنگام پارس کردن سگمان از واژه «نه» به طور محکم استفاده کنیم نه تنها تأثیری ندارد بلکه ممکن است نتیجه عکس هم بدهد چون سگ فکر می‌کند که ما هم در جواب پارس کردن آن، صدایی شبیه پارس کردن در می‌آوریم و شاید از این قضیه خوشحال هم بشود.

مسأله‌ی بعدی استفاده از یک واژه مشخص و مناسب مانند «کافیه» می‌باشد. باید دقت کرد که همیشه با یک لحن و طرز گفتار مشابه این واژه را به کار برد. و همه افراد مرتبط با حیوان این رفتار را رعایت کنند.

نکته‌ی بعدی صبور بودن با حیوان است. تغییر رفتار حیوان مستلزم صرف وقت کافی است و زمان می‌برد و باید پله‌پله آن را انجام داد. اگر با حیوان با عصبانیت رفتار کنیم شانس تغییر رفتار و تربیت کردن آن را از دست می‌دهیم.

مسأله‌ی مهم بعدی جایزه دادن به حیوان در قبال رفتار خوب آن می‌باشد. مسلما این روش بسیار ارجح به تنبیه کردن است. تنبیه بدنی حیوان نه تنها مؤثر نیست بلکه باعث ترس حیوان از شما و همچینین تغییر رفتار آن به شکل منفی می‌شود.

در ابتدا می‌توان از غذاهای مورد علاقه‌ی حیوان به عنوان جایزه استفاده کرد. مثل تکه‌ای کوچک از مرغ پخته. با گذشت زمان، دیگر نباید از غذا به عنوان جایزه استفاده کرد بلکه بعضی از اوقات با گفتن جمله ی «سگ خوب» و نوازش سینه حیوان می‌توان او را تشویق کرد.

در هنگام پارس کردن سگ را در آغوش نگیرید چون وی ممکن است با انجام این اعمال شما باورکند که واقعا چیزی برای ترسیدن یا مضطرب شدن وجود دارد و در آینده این رفتار حیوان شما بدتر می‌شود و حتی بیشتر نیز پارس خواهد کرد.

سعی کنید همه چیز تحت کنترل شما باشد. موقعیت‌هایی را برای تمرین سگ فراهم کنید.

کمک گرفتن و راهنمایی خواستن از یک فرد حرفه‌ای را فراموش نکنید یک تعلیم دهنده حیوانات یا یک رفتار شناس و یا یک دامپزشک می‌تواند شما را در این امر یاری دهد.